روزگاری خانه ایی ساختم
درون خانه ام آرزویی کاشتم
برای آرزویم رویایی بافتم
رویایم را با رنگین کمان آراستم
اما امروز مرگ آرزویم را با چشمان خود دیدم .
دیدم رنگ رویایم را که چمدان به دست بار سفر بسته است.
ای کاش آرزویم نمی مرد تا رویایم سرگردان نشود...
برچسب:
نویسنده: مهتاب شریعتی